Het verhaal van: Florian KRASNIQI

"Het duurde vijftien jaar voor ik zwanger werd"

Vier maanden geleden ging het niet goed met Florian (3).
Hij liep niet meer, gaf over en er kwam bloed uit zijn neus. Zijn ouders gingen met hem naar het lokale ziekenhuis in Gjakove, dicht bij hun woonplaats. De arts daar zag meteen dat er iets ernstigs met Florian aan de hand was en zei dat hij naar het ziekenhuis in Pristina moest. Na verschillende onderzoeken luidde de diagnose leukemie.

 

‘Het lot is in Gods handen’, zegt zijn moeder Elizabeta (28). Ze huilt. ‘Er zijn goede dokters en zusters hier, ik hoop dat zij hem kunnen helpen.’ Voor zijn ouders is de ziekte een catastrofe. Als zigeuners is het moeilijk om werk te vinden. Ze verdienen nauwelijks iets en zijn voornamelijk afhankelijk van de overheid en van giften van anderen. Al werkt haar man zoveel hij kan, het leven is duur. Alleen al de reiskosten van huis naar Pristina zijn hoog. Voor hen is het een zegen dat Care for Kosovo Kids de kosten van de behandeling en medicijnen betaalt.

 

Ik hoop dat God wil dat het goed komt, zegt ze. Vijftien jaar was Elizabeta getrouwd voor zij eindelijk zwanger raakte. Florian was zo gewenst en nu is hij doodziek. ‘Ik hoop dat God toestaat dat hij mag leven.’ Amper twee maanden na zijn geboorte werd ze opnieuw zwanger. De tranen komen opnieuw als ze vertelt dat haar jongste overdag wordt verzorgd door de buren.

Al bijna drie-en-een-halve maand verblijven Florian en Elizabeta in het ziekenhuis. Een enkele keer gaat ze met de bus naar huis - een tocht van minstens anderhalf uur -, alleen als Florian mee mag. Hij heeft gelukkig geen pijn meer, al is hij moe van de therapie. Of hij zal genezen, weet ze niet, maar het lijkt beter met hem te gaan. Hij staat aan het begin van de behandeling en ze zullen nog vaak moeten terugkomen. Haar man werkt hard om alle bijkomende kosten te kunnen betalen.

 

Na dit gesprek vertrekken ze met de bus naar huis, om over een week weer terug te komen. Het is week op, week af. ‘Elke keer moet ik weer afscheid nemen van mijn jongste zoon. Ik voel me schuldig dat ik hem zo weinig aandacht kan geven. Hij is nog zo jong.’ Ze veegt de tranen van haar gezicht. ‘Als we weer eens met ons allen thuis zijn, zijn we gelukkig. Florian is ook zo blij als hij zijn kleine broertje weer ziet, dan knuffelt hij hem de hele tijd.’

Care for Kosovo Kids

Postbus 42

3850 AA Ermelo

SPONSORS

TBWA/Neboko Amsterdam VU Medisch McDonald's Ermelo Communiq media, ontwerp & retail Prinses Maxima fonds
Reinhold Keller DHL worldwide express
Sterck design Van Oers accountancy & advies

ELKE GIFT IS WELKOM!

ELKE GIFT IS WELKOM!

 

NL 24 Rabo 0334 4001 39 t.n.v. Care for Kosovo Kids, Putten